Pakiet - Cierniogon, Gruda. Śmierć dzieci gór,

OPIS KSIĄŻKI

Koniec wieku XVIII. W powietrzu czuć zapach nadciągającej rewolucji. Ekscentryczny pisarz Anton Lumiére wraca z wyprawy po Oriencie do rodzinnego miasta Karlen. Zainspirowany kulturą Wschodu pragnie stworzyć największe dzieło życia – przełomowy traktat filozoficzny o sztuce alchemii. Tydzień później ginie po upadku z okna własnej garsoniery. Zagadkę tajemniczej śmierci artysty próbują rozwikłać dwaj strażnicy miejscy. Trop prowadzi ich do Villi Vitae – położonego w odludnej części lasu uzdrowiska dla możnych i szlachetnie urodzonych. Kiedy kolejni goście przybytku giną w niewyjaśnionych okolicznościach, a droga ucieczki zostaje odcięta, zaczyna się wyścig z czasem. Śledczy odkrywają prawdę o mrocznej stronie natchnienia Lumiére’a i podejmują okultystyczną grę, kładąc na szali nie tylko swoje życie, ale także dusze…

To jest znakomity debiut. Niesamowity, mroczny klimat utrzymany w odcieniach Conan Doyle'a i Poego. Świetnie nakreśleni bohaterowie.  I brak pewności, czy źródłem zła jest szalony ludzki umysł czy nadnaturalna groza. Będziecie zachwyceni!  Paweł „Uncelek” Stryjecki (bloger) 

Kryminał w płaszczu gotyckiej grozy. Powiew tajemniczego orientu i mroczna alchemia złapią Was w swoje szpony. Katooola 

Co otrzymamy, gdy połączymy kryminał z grozą? Zagadkę, która  pozostawi Was z milionem pytań w głowie,  czyli idealną propozycję  dla fanów suspensu Agathy Christie i powieści detektywistycznych Edgara Allana Poego. W Witrynach Horroru 

Bartosz Sokolak - prawnik z wykształcenia, a pisarz z zamiłowania. Od urodzenia pasjonat tworzenia historii literackich i do gier fabularnych. Nie lubi szczęśliwych zakończeń, choć czasem mu się zdarzają. Czyta powieść gotycką, klasykę i szeroko pojętą fantastykę. Mieszka w Krakowie, ale zamiast na pole, wychodzi na dwór. Pracuje nad cyklem osadzonym w autorskim świecie, a w międzyczasie tworzy w nim samodzielne powieści. „Cierniogon” jest pierwszą, która opuściła szufladę.

Gdy dobro jest pozorne i obłudne, rodzi się większe zło

Znalezienie w Głuchych Górach bogatych złóż czerwonych diamentów sprawiło, że chciwa stolica republiki Madaeru przypomniała sobie o tym mroźnym regionie kraju. Lokalne plemiona zwane Dziećmi Gór (dine-Emor) musiały ustąpić przed inwazją przybyszy z południa.

Trzydzieści lat później w Grudzie, mieście zbudowanym przez intruzów dla ochrony kopalni i wygody ludzi tam pracujących, grasuje seryjny morderca. Rozwiązaniem sprawy zajmują się: wygnany ze stolicy śledczy Tai Muirier oraz pochodząca z miejscowego plemienia szefowa jednego z oddziałów straży Iga din-Tehabe. Dochodzenie obnaża pulsujące pod pozorami pokojowej koegzystencji: szowinizm, fałsz oraz wzajemną nienawiść.  Przy ofiarach i w całym mieście odnajdowane są symbole sugerujące, że dine-Emor nie pogodziły się z zaborem swych pokrytych śniegiem ziem, a na pomoc wezwały pradawną magię.

Pod murami Grudy pojawiają się tajemnicze Istoty, których jedynym celem jest zabijanie najeźdźców. Sytuacja staje się coraz groźniejsza, bo bezmyślne dotąd potwory nabierają rozumu… 

Pierwsza część dylogii. 

Agnieszka Osikowicz-Chwaja to moja ulubiona polska pisarka fantasy. Potrafi w zaledwie kilku zdaniach naszkicować postaci, których losy pragniemy śledzić i za które trzymamy kciuki. Osadza je w intrygującym, ociekającym klimatem świecie, a następnie, jak gdyby nigdy nic, podkłada pod ten świat ogień. Kto przeżyje, kto zginie, kto pozostanie człowiekiem? Fantastyka stawiająca bardziej na pytania etyczne, empatię wobec bohaterów i psychologicznie niuanse niż na puste światotwórstwo to klejnot i ta powieść to właśnie taki mały brylant – precyzyjnie cięty dzięki świetnemu rzemiosłu, zachwycający dzięki artystycznej wrażliwości.  Wojciech Gunia, pisarz
Czy Gruda i jej problemy są alegorią naszego świata? Symbolem trawiących ten świat gorączek? Społecznej zgnilizny i wynaturzeń? W dużej mierze tak właśnie to miasto odbieram. I dlatego również ta historia tak bardzo do mnie przemawia. Jej mroczny klimat, świetni bohaterowie i niezwykła sceneria. Czytajcie koniecznie! Paweł Stryjecki, Uncelek (bloger, recenzent)